Samodzielność… Lekcji ciąg dalszy

Powoli dzieje się to, czego się obawiałem i przed czym wbrew Tacie próbowałem się bronić tak długo, jak tylko mogłem. Tzn. przychodzi taki czas, kiedy muszę się zacząć znać na tych różnych śmiesznych kabelkach i końcówkach, które są pod maską samochodu. Muszę zacząć pamiętać, że młotek to się trzyma za to drewniane, a uderza tym niedrewnianym. I jeszcze wiele innych. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że zaczyna mnie to wciągać i mi się podobać. A jeszcze tydzień temu się śmiałem z szefa, że dla niego zrobienie gładzi gipsowych w przedpokoju, to jest wielka przyjemność i odpoczynek.

Od jakiegoś tygodnia autko mi szwankuje, strzela z kolektora (trudne słowo), na benzynie da się jeszcze jeździć, na gazie w ogóle w zasadzie – dojazd do skrzyżowania, lekkie przyhamowanie, potem dynamiczne ruszenie, trzy wystrzały i po zawodach. W dodatku szarpie strasznie poniżej 2 tys. obrotów. Postanowiłem, że tym razem będę ambitny i sam sobie z tym poradzę – bez pomocy Taty (to akurat mam ułatwione, bo Tata jest zagranicą), bez wizyty u mechanika i w serwisie gazu. Sprawę miałem o tyle ułatwioną, że sam podejrzewałem, że może to być problem ze świecami i kablami, a Google i koledzy tylko to potwierdzili.

Ostatnio nauczyłem się, gdzie w Toyocie jest podnośnik i wszystkie klucze. Przedwczoraj nauczyłem się wyjmować i wkładać świece (chciałem zobaczyć czy nie są zalane albo czy ceramika nie jest uszkodzona). Ciekawe odkrycie – przypomniałem sobie do czego jest ten śmieszny klucz J

Dziś kupiłem kable zapłonowe, świece będą koło południa... Kable też już wiem jak zmienić i zamierzam to wszystko dziś zrobić.

 

Poza tym ekspres coś nie działa, więc wziąłem i go rozkręciłem (to co się dało i to czego się nie bałem) i przeczyściłem. Teraz sobie schnie. Zobaczymy co z nim będzie.

 

W dodatku postanowiłem, że o kolejne wiercenia/wbijania/itp. już nie będę prosił innych, tylko sobie poradzę własnymi ręcami. Zobaczymy co z tego będzie. A póki co wracam do nauki.

Gdy Piotruś jest głodny...

... to strasznie cuduje! :p (A przecież wiadomo, że "jedenaste" to: Nie cuduj!)

Akt 1
P: (przychodzi do mnie)
P: Będziesz coś jeść?
ja: To zależy, co proponujesz... :D
P: No, po prostu jestem głodny i szukam wspólnika.
ja: No, mogę coś z Tobą zjeść, ale jeszcze nie wiem, na co mam ochotę...
P: To się zastanów .... i nam zrób!

Akt 2 
P: (woła mnie) 
ja: (biegnę)
P: Popatrz. Tu (w necie) masz 5 przepisów na omlety. Wybierz (czyt. i zrób) któryś... Ja bym wolał ten (pokazuje który), ale on zajmuje najwięcej czasu...

Akt 3
P: (w końcu sam poszedł do kuchni ..poszukać sobie jeszcze lepszego 
przepisu i ew. go wykonać)
ja: (idę mu pomóc)
ja: Obrać Ci cebulę? Albo zrobić coś innego?
P: Sio. Idź sobie. Marudzisz!
ja: Ale ja się tylko pytam, czy Ci pomóc......
P: MARUDZISZ!
ja: (???? ...lepiej sobie pójdę)

Akt 4
P: (wychodzi z kuchni i idzie do mnie, do pokoju)
P: Eeee. ... chyba nie będę nic jadł. Nie chce mi się robić... Robienie jest strasznie ..demobilizujące!

Akt 5
ja: (lituję się i idę do kuchni zrobić mu tego omleta)
P: (słyszy, że się krzątam)
P: Nie wiem, co robisz, ale ja nie jem!
ja: To nie mogłeś wcześniej powiedzieć? Już zaczęłam coś przygotowywać..
P: Powiedziałem, że nie będę jadł!
ja: Powiedziałeś, że chyba.. bo nie chciało Ci się robić...
P: NIE BĘDĘ!
ja: (potulnie wracam do nauki, bo mnie samej aż tak się nie chce jeść - miałam być wspólnikem przecież...)

Akt 6
(po jakimś czasie)
P: (poszedł do kuchni i zrobił sobie ...płatki z mlekiem!!!)

Konkluzja:
ja: (zrozum tu faceta)

Problemy przy goleniu

Kasia uwielbia mi przeszkadzać przy tej czynności. Jakby nie potrafiła zrozumieć, że się mogę zaciąć. Dzisiaj zacząłem się golić, Ona jak zwykle – w swoim żywiole, zaczyna coś tam nawijać.

Ona: Mogę jeszcze mówić, czy już nie?

Ja: Możesz – idź do kuchni i porozmawiaj sobie z lodówką albo z czajnikiem

Ona: (poszła do kuchni) Widzisz lodówko – gdyby Piotruś zostawił swoje spodnie na pralce, to dziś miałby je czyściutkie.

Ja: (Przerwałem golenie) Prosiłem Cię 2 dni temu, żebyś je zaprała

Ona: Ale dziś nastawiałam ciemne pranie i mogły się wyprać razem z wszystkim

Ja: Raczej nie mogły, bo byłym w nich w pracy.

Ona: Oj już przesadzasz. W spodniach chodzić do pracy. Jak już musisz, to trzeba je było zwolnić trochę wcześniej, żeby zdążyły na pranie.

Ja dusząc się ze śmiechu zamykam drzwi, ona coś tam mówi i chodzi po kuchni. Spodziewając się nagłego ataku na bezbronnego golącego się mężczyznę po chwili zamykam na klucz.

Ona: Słusznie… Przy zamkniętych będzie mniej słychać.

Chyba w ciąży...

... jest mój mąż!
Wczoraj wrócił z pracy i stwierdził, że jest głodny. Zjadł więc resztę rosołku, poszedł z własnej woli z psem na spacer, po czym zabrał się 
do nauki.
[Nadmieniam, że cały wieczór siedziałam w kuchni, bo tam jest jedyny wolny stół (biurko okupuje Piotruś, a stół w salonie - puzzle). Poszłam więc na wygnanie.]
Po jakimś czasie wparował do kuchni, bo okazało się, że jest dalej głodny. Zaczął buszować w szafce. Wybór był między flaczkami, fasolką Indiana Bonduelle i rzeczami z lodówki (kiełbasa, sałatka warzywna itp..) Stwierdził, że nie wie, co chce i poszedł do pokoju. Po chwili wrócił i poprosił, by mu zagrzać fasolkę. Zjadł pół i wrócił do pracy...
Po jakiejś godzinie znów przyszedł, mówiąc:
- Zjadłbym grysik na mleku.  
Na szczęście akurat nie mieliśmy.
Dopiero całkiem pod wieczór wyszło, że uczy się znienawidzonego MRO i robi wszystko, byle nie to (stąd wczorajszy post ;) ).

Ale z tym jedzeniem, to chyba przesada... Jak nie ciąża, to może tasiemiec?

Lekcje…

Ostatnio otrzymałem kilka lekcji, z których w sumie się cieszę, ale po kolei:

Lekcja prawdy o sobie

Jakiś czas temu usłyszałem od kogoś, że jestem surowy. Długo nad tym myślałem i stwierdziłem, że to raczej jest prawda. Potem zacząłem się zastanawiać nad ilością nowych znajomych, albo raczej ich brakiem (prawie) i stwierdziłem, że chyba jestem niesympatyczny. Uznałem, jednak, że to prawdą nie jest :D Tzn. ja mam po prostu często/stale włączony tryb ironii i ludzie, którzy o tym nie wiedzą mogą mnie źle odebrać. A to w sumie cała sztuka – tak żartować, żeby większość tak naprawdę nie była pewna, czy mówię poważnie czy nie J.

Lekcja pokory

To moja ulubiona – przynajmniej w tym tłumaczeniu. Gdzieś kiedyś usłyszałem, że jak Bóg chce się pośmiać, to słucha jak Mu opowiadamy o naszych planach. I stwierdzam, że jest w tym całkowita prawda. Można sobie na milion sposobów zaplanować dzień/tydzień/cokolwiek, a w pewnym momencie i tak może się wydarzyć coś, co zmusza nas do zmiany naszych planów. I teraz tylko pytanie jak będziemy na to patrzeć – albo ze złością, że ktoś/coś nam pokrzyżował nasz pieczołowicie zaplanowany czas, albo z uśmiechem i pokorą – są rzeczy, których nie przewidzimy i dobrze, że one się dzieją. One są możliwościami, które mamy wykorzystać.

Lekcja samodzielności

W pewien sposób dostaję ją na własne życzenie. Sami z Kasią zdecydowaliśmy, że chcemy się usamodzielnić. Nikt nas nie zmuszał. Niemniej jednak perspektywa, że wszystkie trudne sprawy są teraz w naszej/mojej mocy są czasami przerażające.

• Perspektywa, że jak nie ma prądu, to ja muszę wziąć latarkę i dochodzić przyczyny – Ew. zjechać do piwnicy i zobaczyć, czy tam wszystko w porządku.
  
• Perspektywa, że jak jakiś pijak chrapie na klatce pod naszymi drzwiami, to ja się muszę zatroszczyć jak go stamtąd przeprosić, bo administracja nie raczy tego zrobić.
  
• Perspektywa, że jak złapię gumę, to muszę sobie sam poradzić z tym jak zmienić koło, jak je dotoczyć/dowieźć do wulkanizatora itp. Już Tata nie pomoże J [Nie no – tak serio to pewnie by pomógł, ale dumę swoją też mam…]
  
• Perspektywa tego, że jak giełda leci, to ja muszę sobie poradzić ze sobą i zdecydować, czy na niej zostać, czy uciekać.
  
• I jeszcze by się pewnie kilka znalazło
  

Lekcja organizacji czasu i jego marnowania

Od jakiegoś czasu jestem uzależniony od zegarka i kalendarza. Co ciekawe, mimo posiadania wypaś niej Nokii E50, to wolę wskazówkowy zegarek na ręce i papierzany kalendarz z długopisem. Nadszedł już dla mnie niestety ten czas, że kiedy chce się z kimś spotkać, to muszę wyciągnąć kalendarz i zobaczyć kiedy mogę… Ale nie o tym chciałem. Od jakiegoś czasu zapisuję sobie w kalendarzu rzeczy, które mam wykonać następnego dnia. I co ciekawe – często udaje mi się je wykonać, skreślanie wykonanych rzeczy jest przyjemne i motywujące. Co jeszcze ciekawsze, rzadko udaje mi się wykonać coś, czego nie mam na liście. A co najważniejsze, jeśli nie mam w ogóle zrobionej listy na następny dzień, to ciężko mi się wykonuje cokolwiek.

Ja w sumie nie miałem nigdy strasznych problemów z organizacją czasu, ale z jego marnowaniem czasami miewałem. Okazuje się, że to wszystko tylko kwestia dyscypliny.

To tyle na dziś…

A tak w ogóle, to dawno nie pisałem… Brakuje mi tego trochę…

Zblejzowane

Oryginalna historia:
Czasy podstawówki.. Koleżanka próbowała przekonać tatę, że potrzebuje biustonosz.
- Tato, kup mi biustonosz...
Tata uważnie spojrzał na córcię:
- Córeczko, ale na pryszcze, to Dermosan!

W niedzielę idziemy z Piotrusiem do knajpy i po drodze z jakiegoś powodu przypomniała mi się ta scenka. Zaczynam więc opowiadać:
- I ta koleżanka mówi tacie, że chce nosić stanik.. A jej tata na to..
- Tak, wiem. Że na Clerasil, to pryszcze!!!

Po-świątecznie i po-sylwestrowo

Niby pierwsze święta razem, ale tak naprawdę w domu nas prawie w ogóle nie było. Bo w pierwszy dzień świąt u jednej rodziny, w drugi u drugiej... Dopiero 27-ego mieliśmy trochę czasu dla siebie. Nawet było świąteczne śniadanie we dwoje ( z kartoflakiem - pysznym ciastem zastępującym chleb, kiedyś wrzucę przepis - oraz pysznym chrzanem i sosem tatarskim).
Na sylwestra wyjechaliśmy 28-ego rano. Podziębieni i niebardzo zdrowi po świątecznym bieganiu i niewyspaniu. Byliśmy w Łomnicy Zdroju. Pół dnia spędzaliśmy na nartach, a resztę na wypoczywaniu po nich i graniu w TABU/gadaniu i robieniu tostów/oglądaniu filmu/... w zależności od dnia.
Muszę przyznać, że pierwszego dnia na stoku byłam lekko przerażona (trzeci raz na nartach, a w dodatku buty nie chciały ze mną współpracować i teraz leczę otarcia). Na szczęście z dnia na dzień było coraz lepiej :) I śmigam już na tyle pewnie, że z przyjemnością pojadę znowu.
Piesek był z nami oczywiście. Podróż i sylwestrowe petardy zniósł
wprawdzie po męczeńsku, ale nasi kochani znajomi - którzy 
licytowali się, kto tym razem z nim pójdzie na spacer - chyba
mu to zrekompensowali. DZIĘKUJEMY!